İlkbahar Kampımız: Son İzci 2023

Bu sene kış kampı yapamadığımız için, grup olarak kamp özlemi içindeydik. Bahar kampı için birkaç keşif gezisinden sonra, Seferihisar Düzce’de bir mandalina bahçesinde kamp yapmaya karar verdik. Hem korunaklı bir mekan oluşu, hem de Azmak Koyu başta olmak üzere birkaç parkura yakın oluşu bizim için avantajdı.

Cuma sabahı kamp alanında buluşunca hemen işe koyulduk. Kampa katılan üç obayı birbirinden ayırıp farklı mekanlar oluşturacak şekilde ağaçların arasına çadırları kurduk. Ayaküstü öğle yemeğimizi yedikten sonra bol bol odun topladık. Bu odunlar az bir takviyeyle kamp sonuna kadar yetecekti. İstasyon çalışmalarının ardından Azmak Koyuna gittik ve kumsal boyunca uzun bir yürüyüş yaptık. Şiddetli rüzgara rağmen çok keyifli bir doğa yürüyüşü oldu. Hava kararmadan kampa dönüp akşam yemeği için hazırlık yaptık. Kamp ateşinde çevirilerek pişen tavuk ve yanında bol salata ve ayran. Kısaca ziyafet diyebiliriz. Yemekten sonra sohbetler devam etti,yat borusu çalana kadar kimsenin yatmaya niyeti yok gibiydi.

Cumartesi günü klasik bir kamp sabahı başladı: kahvaltı, bayrak töreni, çadır teftişi. Biraz serbest zamandan sonra istasyon çalışmalarına başlamıştık ki, şiddetli bir sağnak yağış kampımızı hareketlendirdi. Ateşimiz sönse odunlarımız ve açıkta unutulan bazı eşyalarımız ıslansa da yağmurun keyfini yaşamaya değerdi. Birkaç saat boyunca hava sürekili bir açıldı bir kapandı. Tam ateşi yeniden canlandırıyorduk yine sağnak bastırıyordu. Ateşten sorumlu Artun kardeşimize “Ateş söndü Artuun!” diye seslenişlerimiz sonradan kampın espirisi haline gelecekti. Öğle yemeğinde, bir sönüp bir yanan ateşte pişirmeyi başardığımız kuru fasulye ve pilav vardı. Akşama kadar kamptaydık, ateş gecesi için biraz hazırlık yaptık, biraz da istasyon çalışması.

Akşamüstü güneşin son ışıkları etrafı kuruttu ve yemekten sonra mütevazi bir ateş gecesi için kamp ateşinin başında toplandık. Ateş duasından sonra program başladı. Yine birbirinden güzel izci skeçleriyle neşelendik. Bir kardeşimizin izci ssözü töreninin yaptık. Veda valsi ile programı tamamladık. Ama asıl gece misafirler gittikten sonra başladı. Ateş başına toplandık, sucuklarımızı, marşmelovlarımızı pişirip geç saatlere kadar sohbet ettik.

Son günü, son dakikasına kadar verimli bir şekilde kullanabilmek için Pazar sabahı erkenden kalktık. Sabah telaşından sonra yakın gelecekte yapacağımız etkinlikler, iş bölümü ve planlama konulu çalışmalar yaptık. Eksiklerimizi değerlendirip yol haritamızı belirledik. Bu kampa “SON IZCI” adını verişimizin çok güzel bir hikayesi var; sonra anlatırız 🙂